Bevolking - terugblik

Als je een nieuwe staat opricht moet je nadenken over hoeveel je kan overlaten aan mensen zelf, en wat je voor ze moet bepalen. Daar komt ook de vraag bij wat mensen in staat zijn om zelf te doen. Misschien is theatermaker niet de beste achtergrond om aan de slag te gaan met dit vraagstuk. Als maker ben ik gewend om over de beleving van het publiek te denken en de mensen stapje voor stapje mee te nemen in een verhaal.

De laatste avond (18 januari) over 'bevolking' eindigde met een interessante conclusie. De hele avond was het publiek in twee groepen verdeeld. Binnen zat een grote groep die, als bevolking van de nieuwe staat, moest bepalen wie er van de groep buiten nog bij mocht. Hoe bepaal je wie er in jouw staat mag wonen en wie niet? Binnen waren we met de acteurs hard aan het werk om mensen door het proces van kiezen heen te leiden. Buiten lieten we de mensen wat meer aan hun lot over.

Hoewel we begonnen met de nieuwe staat als het Beloofde Land neer te zetten, waar iedereen naar toe wilde, wilde aan het einde van de avond de hele groep van buiten eigenlijk niet meer naar binnen. Ze hadden buiten hun eigen groep gevormd en vonden het prettig daar. Het commentaar was dat ze vonden dat er binnen te veel sturing was. En de groep binnen deelde die mening!

Dus daar stonden we als acteurs en gespreksleiders... De hele avond hadden we ons uit de naad gewerkt om binnen het gesprek op gang te houden en kleine scènes te spelen. Het resultaat was dat het buiten eigenlijk leuker was, omdat er minder sturing was. Conclusie 1: theatermaken is makkelijker dan je denkt, je moet gewoon minder doen! Conclusie 2: Hoeveel sturing of hoe weinig sturing wil, kan en moet je geven? Ik vind het boeiend om deze ervaring mee te nemen naar de volgende avonden. Komt dat zien op een van de volgende avonden (8 februari en 7 maart). En bouw gestuurd of als ongeleid projectiel mee.

SCHAALVERGROTING

Op dit moment zou ik willen dat ik een studie staatsrecht en sociologie en politieke filosofie en ook (graag!) nog politicologie kon doen. Want oprichten van een staat werd, gek genoeg, niet veel makkelijker na de eerste testavond in november. Het blijft een proces met veel 'oh ja, dat komt ook er nog bij kijken'-momenten. Daarom is het goed en boeiend om tijdens de testavonden samen met mensen verder te denken.

In het nadenken over ‘hoe dat verder denken te doen’, kom ik ook een aantal interessante vragen tegen. De volgende avond (op 18 januari) wil ik bijvoorbeeld experimenteren met de schaal. Hoe groot is die staat waar we het over hebben? Is het Nederland dat we uitgummen en opnieuw inkleuren? Of misschien is het een klein staatje, misschien niet groter dan de zaal waar we in zitten...

Vroeger was een staat vaak niet groter dan een stad. Dat is nog redelijk overzichtelijk. Daar kan ik me wel een beeld bij vormen. Een provincie wordt al wat abstracter en een land is behoorlijk complex. Voor hoeveel mensen kun je bedenken wat goed is? Als ik met mijn familie om de tafel zit dan lukt dat nog wel. Nou heb ik ook niet zo'n grote familie en er zijn geen langlopende vetes... Maar dat is nog maar één familie. Tot welke macht ben ik in staat om me een beeld te vormen van hoe alles in elkaar zit en hierover beslissingen te nemen?

En dan wil ik er ook nog 'theater' van maken. Wat automatisch lijkt te dwingen tot het terugbrengen van vragen op een heel menselijk, één op één niveau. In theater is het makkelijker om het over een familie te hebben dan over een bevolking van 16 miljoen. Het is het zoeken naar waar de kleine schaal van het persoonlijke ook de grote schaal van de hele bevolking raakt.

Denk dus mee, op 18 januari om 19.30 uur in Huis a/d Werf (info). Daarna een nieuwe update!