Bevolking - terugblik

Als je een nieuwe staat opricht moet je nadenken over hoeveel je kan overlaten aan mensen zelf, en wat je voor ze moet bepalen. Daar komt ook de vraag bij wat mensen in staat zijn om zelf te doen. Misschien is theatermaker niet de beste achtergrond om aan de slag te gaan met dit vraagstuk. Als maker ben ik gewend om over de beleving van het publiek te denken en de mensen stapje voor stapje mee te nemen in een verhaal.

De laatste avond (18 januari) over 'bevolking' eindigde met een interessante conclusie. De hele avond was het publiek in twee groepen verdeeld. Binnen zat een grote groep die, als bevolking van de nieuwe staat, moest bepalen wie er van de groep buiten nog bij mocht. Hoe bepaal je wie er in jouw staat mag wonen en wie niet? Binnen waren we met de acteurs hard aan het werk om mensen door het proces van kiezen heen te leiden. Buiten lieten we de mensen wat meer aan hun lot over.

Hoewel we begonnen met de nieuwe staat als het Beloofde Land neer te zetten, waar iedereen naar toe wilde, wilde aan het einde van de avond de hele groep van buiten eigenlijk niet meer naar binnen. Ze hadden buiten hun eigen groep gevormd en vonden het prettig daar. Het commentaar was dat ze vonden dat er binnen te veel sturing was. En de groep binnen deelde die mening!

Dus daar stonden we als acteurs en gespreksleiders... De hele avond hadden we ons uit de naad gewerkt om binnen het gesprek op gang te houden en kleine scènes te spelen. Het resultaat was dat het buiten eigenlijk leuker was, omdat er minder sturing was. Conclusie 1: theatermaken is makkelijker dan je denkt, je moet gewoon minder doen! Conclusie 2: Hoeveel sturing of hoe weinig sturing wil, kan en moet je geven? Ik vind het boeiend om deze ervaring mee te nemen naar de volgende avonden. Komt dat zien op een van de volgende avonden (8 februari en 7 maart). En bouw gestuurd of als ongeleid projectiel mee.