We doen het zelf wel!

Het probleem met heel grote flatscreen TV's is dat je sommige dingen helemaal niet zo groot wilt zien. Bijvoorbeeld bepaalde politieke beslissingen van bepaalde politici, die dan met te grote, irritante gezichten in jouw woonkamer hun besluiten aankondigen. En daar kun je dan niets aan doen, behalve er hoofdschuddend naar kijken. Dat gevoel van machteloosheid... Soms wil je dan, om maar iets te doen, die grote uitgestreken gezichten op die grote flatscreen TV van de muur rukken en zo door je serreruiten heen flikkeren. En dan heb je vaak niet eens een grote flatscreen TV en ook nog eens geen serre. Wat moet je dan doen?

Veel mensen kennen frustratie over de beslissingen die op dit moment genomen worden. Iedereen wacht op de uitslag van de Catshuissessies, hoopt er het beste van en zet zich schrap. De afgelopen weken waren er weer van allerlei protesten. Tegen de bezuinigingen op het passend onderwijs, tegen de bezuinigingen op de geestelijke gezondheidszorg, tegen slechte CAO's van schoonmakers en douanepersoneel, tegen het versoepelde ontslagrecht en dan wordt de hypotheekrenteaftrek nog niet afgeschaft. Iedereen vindt dat er wel iets niet klopt. Misschien dat we het beter zelf kunnen doen.

Op de laatste testavond van Dat Staat kregen mensen die kans. Deze avond ging over politieke systemen. Hoe zouden we een nieuwe staat politiek inrichten. Waar willen, mogen en kunnen we in zo'n nieuwe staat over meebeslissen? Want we kunnen wel roepen dat we het allemaal anders zouden doen als wij zouden mogen beslissen, maar willen we wel overal over meebeslissen? En voordat we dingen gaan beslissen, hóe beslissen we over hoe we gaan beslissen? En natuurlijk ook de vraag: hoe gaan we beslissen over hoe we gaan beslissen over hoe we gaan beslissen? Etcetera.

Het was al snel duidelijk dat voordat we ook maar ergens een beslissing over konden nemen, we het eerst moesten hebben over hoe we dat gingen doen. Wibren van der Burg, rechtsfilosoof en ethicus, benoemde het als 'de procedure', waar we het over eens moesten worden. Eigenlijk de spelregels waar we het politieke spel mee willen spelen. Op het festival gaan we verder met deze vraag. Misschien beslissen we dat niemand mag beslissen, of dat u alleen mag beslissen. Of dat we één keer in de vier jaar naar de stembus gaan om een volksvertegenwoordiger van een bepaalde partij te kiezen en dat we voor de rest niets te beslissen hebben. Ik noem maar iets geks...