Bouwen aan een nieuwe staat

Dit seizoen werkt Floris van Delft aan zijn nieuwe voorstelling voor Festival a/d Werf 2012: Dat Staat. De première is op 17 mei. Hij claimt het plantsoen voor de Stadsschouwburg Utrecht als een soort niemandsland, als de ambassade van een nog op te richten staat. De Nederlandse staat in haar huidige vorm gaat van tafel. En samen met zijn acteurs, experts en het publiek gaat Floris aan de slag om een nieuwe samenleving vanaf de eerste steen op te bouwen. Daar heeft hij zes dagen de tijd voor. Zes dagen waarin hij zaken als welzijn, defensie, onderwijs en veiligheid opnieuw wil vormgeven. Dat Staat krijgt de vorm van een theatraal debat, vergelijkbaar met zijn eerdere voorstellingen Rechter kan niet en De Verlichting is stuk. Het spel van de acteurs wordt afgewisseld met directe vragen aan het publiek en analyses van de deskundigen. Op de laatste avond moet er een spiksplinternieuwe staat staan. En dat wordt gevierd!

In aanloop naar het festival vonden vier openbare werksessies met publiek plaats. Op deze blog post Floris zijn gedachten, ideeën en ontwikkelingen rondom de voorstelling. Naar aanleiding van de werksessies, maar ook in het traject daarna. Lees en denk mee!

Monday, February 6, 2012

BEZIT

Als ik ergens een hekel aan heb dan is het mensen die hun asbak legen voor het stoplicht. Op dat moment is de straat van mij. Niet van mij alleen, maar wel zo veel van mij dat ik me afvraag hoe iemand het in zijn gore harses haalt om mijn straat te bevuilen. Het gaat bijna zo ver dat ik erachter aan denk: 'En wie moet dat weer opruimen...' Niet dat ik dat dan persoonlijk ga doen, maar op dat moment is de gemeentereiniging ook van mij. Ik betaal er immers voor!

Wat betekent die laatste gedachte? 'Ik betaal er immers voor!' Naast dat het een beetje zuur is en er veel ergere dingen zijn om me over op te winden, zit er een gekke kronkel in. De straat is (ook) van mij, omdat ik ervoor betaal? Is dat zo? Heeft iemand die geen belasting betaalt niets te zeggen over de openbare ruimte? Want als dat zo is, dan zou je ook kunnen zeggen dat iemand die wel betaalt dus ook zijn asbak mag legen. Hij betaalt er immers voor om dat weer opgeruimd te laten worden.

Deze gedachten komen uit de voorbereidingen op de volgende avond. Deze gaat over bezit. Wat is van jou? Wat is van mij? En vooral: wat is van ons? In een nieuwe staat kunnen we nieuwe afspraken maken over de verdeling. We gaan er nu zo klakkeloos van uit dat alles wat je koopt en krijgt van jou is. Maar we kunnen ook zeggen dat je alleen maar belasting betaalt en dat de staat je vervolgens alles geeft, maar het ook altijd weer terug kan nemen. Dan is niet alleen de openbare ruimte, maar alles 'van ons'. Zou dat werken?

'De staat dat zijn de dijken.' Dit is een bekende uitspraak van Van der Pot en Donner (vader van...). De staat is verantwoordelijk voor wat wij niet in ons eentje kunnen. Vroeger werd de West-Frieze omringdijk onderhouden door de mensen die aan de dijk woonden. Je haalde het niet in je hoofd om de kantjes ervan af te lopen. Het zou je namelijk maar gebeuren dat de dijk door zou breken in jouw gedeelte. Dan zat er maar een ding op: heel snel verhuizen. De dijk was niet van hen, maar ze voelden zich er verantwoordelijk voor. Ze hadden er belang bij.

Hoe bepalen we wat van ons is en wat betekent het als iets van ons is? Hebben we er recht op? Mogen we ermee doen wat we willen? Wat is onze verantwoordelijkheid? Allemaal vragen voor de volgende avond. Kom op 8 februari en dan verdelen we de boel. Hier meer info over het hele project.

No comments:

Post a Comment